سلام
خیلی ممنونم از همه دوستانی که لطف کردند و امروز رو به من تبریک گفتن، خیلی لطف دارید و چه بی مرز مهربانید، که در این روزگارِ گالیله کُشهایِ ترسان از حقیقتِ عریان، شما خوبان ترجمان عشق و نیکی هستید...
به قول دوستی که میگفت انسان تا زمانی که در یادِ دیگران باقی بماند زنده است و من چقدر احساس زنده بودن کردم امروز...
قطعا من لایق واژه استاد و معلم نیستم، چرا که این واژه و این منصب خیلی مقدس است و نیاز به ریاضت طولانی دارد، استاد یعنی مراد نه فقط متخصص و من خودم هنوز دانشجو هستم و تشنه آموختن و طالب فیض، چه، به قول سقراط: یک چیز را خوب میدانم و آن این است که هیچ نمیدانم.....
اما تبریک شما، قطعا و فقط نشانه مناعت طبع، محبت و لطف شماست نسبت به من، نه حقِ من بر گردن شما
عمیقا اعتقاد دارم که اگر به دیگران کمک کنی فقط برای اینکه محبوب باشی، این کار را به احترام موازین اخلاقی نکردهای، علت ممکن است بر طبق موازین اخلاقی باشد و این به نوبه خود پسندیده است، ولی عمل اخلاقی آن است که بر نفس خویش غلبه کنیم...
تنها وقتی که کاری را صرفاً به خاطر وظیفه اخلاقی انجام دهیم عملی اخلاقی کردهایم...
هر آنچه من در مدیوم های مختلف تولید و پیشکش شما عزیزان میکنم تمامش حاصل اشتیاق است و این شوق جایی معنا میگیرد که دو چشم و یک ذهن را به خود آغشته کند! یعنی تمام این تولیدات و نوشتهها هیچ نیستند اگر شما نباشید. پس؛ من باید از شما تشکر کنم بابت بودنتان....
باز هم ممنونم
و التماس دعا دارم
۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۳
سید محمد باقرآبادی
